André Antoine - godfather van de mis-en-scène
Geboren op 31 januari 1858, Andre Antoine was een acteur, theatermanager, criticus, (film)regisseur en pionier op het gebied van het naturalistisch spel.
Hij is de oprichter van Théâtre Libre in Parijs,
Mis-en-scène
Hoewel monsieur Antoine de term mis-en-scène wellicht heeft gemaakt tot wat het nu is, wat hij niet de eerste die er gebruik van maakte. Het eerste gebruik van de term in haar theatrale vorm stamt uit 1833.
Er zijn verschillende definities voor, maar allen zeggen ze ongeveer hetzelfde: het ensceneren (arrangeren/schikken/positioneren) van de gehele scene (setting, decor, acteurs). Alles was je op toneel (of op beeld) ziet behoort tot de mis-en-scene en speelt een rol in het verhaal en vooral, hoe het wordt overbracht/de impact die het heeft op het publiek.
Lange tijd was het niet nodig om gebruik te maken van mis-en-scene.
Een simpele achtergrond was vaak voldoende voor een publiek om een plaats van handeling aan te duiden. Voor de acteur volstond het om een prachtig kostuum aan te hebben en gehuld in dat gewaad zijn tekst op te zeggen. Niet te vergelijken bij hoe wij nu tegen acteren en alles eromheen aankijken.
It’s all about the money…
Op de barricaden!
Antoine was in zijn tijd een fervent voorvechter van de regisseur als de artistieke leider van een gezelschap. Hoewel in omringende landen de regisseur steeds meer opkwam (Engeland, Duitsland), bleef Frankrijk vrij lang hangen in het gebrek aan een metteur-en-scéne.
Molière…est mord…
Op de barricaden! Part deux…
Deze is wat minder wijdverbreid…is alleen van toepassing als je backstage komt bij het New Amsterdam Theater in New York (maar ja…je weet maar nooit!).
Daar hangt, binnen naast de ingang een portret van Olive Thomas. Zij was een bekende actrice uit de tijd van de stille film. In 1920 is zij overleden aan het drinken van kwik bichloride (een antiseptisch middel dat door haar toenmalige man gebruikt werd). Het is nooit duidelijk geworden of het ging om een ongeluk, zelfmoord of moord…
De legende gaat dat zij sindsdien rondwaart in het New Amsterdam Theater. Verschillende mensen claimen haar geest gezien te hebben met een blauw flesje in haar hand (waar het middel in zou zitten) en een groene jurk dragend.
Blauw en groen…hmmm…waar heb ik dat eerder gehoord…
Haar portret hangt direct naast de ingang, zodat de cast en crew haar een goede nacht toe kunnen wensen als zij weggaan, in de hoop haar hiermee te behagen.
Olive Thomas
Invloeden…
Hoewel veel theaters hun eigen spook (of spoken) hebben, hebben ze niet allemaal die mazzel. Enter Thespis. Thespis wordt gezien als de eerste echte acteur. In het oude Griekenland trad hij als eerste vanuit het koor naar voren om een karakter te spelen.
Als er iets fout gaat in het theater (tijdens een productie of wat dan ook) en je hebt niet je eigen spook om te beschuldigen, dan is er nog altijd Thespis die je theater op dat moment even een bezoekje heeft gebracht. Met alle gevolgen van dien…
Thespis wint Beste Acteur…
Bekende werken
Het wordt gezien als geluk om de regisseur aan het eind van een productie een boeket bloemen te geven…gestolen van een graf…
Het symboliseert de dood (eind) van de productie. In het verleden (en afhankelijk wie je het vraagt tegenwoordig) verdienden acteurs niet heel veel. Om de regisseur toch hun waardering te tonen gaven ze hem dus een bloemetje van de begraafplaats…dus…
Waar zijn de bloemen…?
Nalatenschap
Toentertijd werd alles achter de schermen (trekkenwand, enz.)
bedient met touwen en werden vaak matrozen ingehuurd om dit werk te verrichten.
Net als op een schip werden commando’s en acties middels fluitsignalen gegeven.
Als een acteur onstage of backstage zomaar aan het fluiten was, kon
dat de hele show verknallen…letterlijk soms.
Niet doen dus…
Fluiten dus…
Neem geen pauwenveer mee het toneel op…
Omdat volgens velen het patroon van de veren teveel wegheeft van een ‘evil eye’, de vloek die een ieder die deze treft ongeluk en armoede brengt. Aangezien theaters hun publiek niet met deze vloek willen opzadelen (waarschijnlijk omdat ze anders de kaartjes niet meer zouden kunnen betalen), mogen acteurs geen pauwenveren meenemen het toneel op.
Zie je het???
Afsluitend…
Bijgeloof. Van alle tijden. Binnenkort volgt er nóg een blog over bijgeloof. De volgende 7, want je dacht toch niet dat dit ze allemaal waren hé :).
